و با ميسرهء سپاه به فرماندهى زهير بن قين درگير شدند . در اين ميان مسلم بن عوسجه سرسختانه به نبرد با دشمن پرداخت و اين چنين رجز خواند : إنْ تَسْألوا عَنّىِ فّإنّى ذُو لُبَدْ * و انّ بيتى فى ذرى بنى اسد فَمَنْ بَغانى حائِدٌ عَنِ الرَّشَدْ * و كافِرٌ بِدينِ جَبّارٍ صَمَدْ « 1 » هر گاه شخصيت مرا بخواهيد شيرى هستم از فرزندان دسته‌اى از بزرگان بنى اسد كسى كه بر ما ستم كند گمراه و به دين خداى بىنياز كافر گشته است . وى حدود پنجاه تن از جنگجويان ابن سعد را به خاك افكند و همچنان با شمشير خود به قلب سپاه دشمن مىزد . از شدّت نبرد گرد و غبار زيادى بلند شد ، ساعتى گذشت ، گرد و غبار تا حدودى فروكش كرد ، پيكر نيمه جان مسلم بر زمين كربلا افتاده بود . امام حسين عليه السلام به سوى او شتافت و فرمود : اى مسلم خدا تو را رحمت كند . سپس اين آيه را تلاوت فرمود : فَمِنْهُم مَنْ قَضَى نَحْبَهْ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرْ وَ ما بَدَّلُوا تَبْديلا « 2 » . حبيب بن مظاهر نيز نزد مسلم آمد و گفت : تحمّل شهادت تو برايم سخت است ، تو را به بهشت بشارت مىدهم . مسلم با صداى ضعيف پاسخ داد : خداوند تو را به خير و نيكى بشارت دهد . حبيب گفت : تقدير چنين است كه من به زودى به تو بپيوندم ، اگر اين گونه نبود ، براى پيوند دينى و خانوادگى كه ميان ماست ، دوست داشتم خواسته‌هاى تو را بشنوم و بدان جامهء عمل بپوشانم . مسلم با دست خود به امام حسين عليه السلام اشاره كرد و گفت : من تو را وصيت مىكنم كه تا پاى جان از او حمايت كنى ، حبيب گفت : به خداى كعبه قسم كه آن حضرت را يارى خواهم كرد . « 3 » پس از شهادت مسلم بن عوسجه ، صداى نالهء كنيز وى با هلهله و شادى سپاه ابن سعد كه مىگفتند مسلم را كشتيم ، در هم آميخت . ولى شبث بن ربعى ، از سپاهيان ابن سعد ، ياران خود را نفرين كرد و گفت : شما خودتان را با دست خود مىكشيد و براى

--> ( 1 ) . ابصار العين ، همانجا ، مركز الدراسات الاسلامية لحرس الثورة ؛ مناقب آل ابيطالب ، ج 4 ، ص 110 ؛ مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 14 ، مكتبة المفيد ؛ الفتوح ، ج 5 ، ص 193 . ( 2 ) . احزاب ( 33 ) ، آيهء 23 . ( 3 ) . تاريخ الطبرى ، ج 5 ، ص 435 و 436 ، دارالمعارف ؛ الكامل فى التاريخ ، ج 4 ، ص 67 و 68 ؛ نهاية الارب ، ج 20 ، ص 448 ؛ مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 15 ، مكتبة المفيد .